متعارف بعيد است و شدنى نيست . مىگوئيم آن مقدارى كه تو بايد ترك كنى ، آن هركس است كه تو را از ياد او جلّ شأنه نگاه دارد با آن شخص بايد به مقدار واجب و ضرورت بيشتر محشور نباشى . و اما هركس كه خدا را به ياد تو بياندازد ترك مجالست او صحيح نيست . حضرت عيسى على نبيّنا و آله و عليه السّلام فرمودند : معاشرت كنيد با كسانى كه رؤيت آنها خدا را به ياد شما مىاندازد . الحاصل طالب خدا اگر صادق باشد ، بايد انس خود را يواش يواش از همه چيز ببرد ، و همواره در ياد او باشد ، مگر اشخاصى را كه در اين جهت مطلوب به كارش بيايد و آن هم به مقدار لازمهء آن كار ، پس با آنها بودن منافاتى با ياد خدا بودن ندارد ، و محبت اين اشخاص هم از فروع محبت الهى است جلّ شأنه منافات با محبت الهى ندارد . اگر شيخ احمد بگويد اينها حق است ، و ليكن من با اين حال نمىتوانم بجا بياورم ، زيرا كه شياطين انس و جن به دور ما احاطه كرده متصل وسوسه مىكنند ، هميشه مانعند و ما هم كناره بالمرّة نمىتوانيم بكشيم . امر معاش اختلال پيدا مىكند از عهدهء خودمان